ZESPÓŁ MIESZKANIOWY UWI

Os. Bolesława Śmiałego, Poznań 2011

 

Klient: UWI – Unia Wspólnego Inwestowania

Lokalizacja: os. Bolesława Śmiałego, Poznań

Powierzchnia terenu: 29 300 m2

Powierzchnia zabudowy: 6 800 m2

Powierzchnia użytkowa: 28 770 m2

Powierzchnia całkowita: 37 400 m2

Status: I Nagroda w konkursie zamkniętym, realizacja: od 2013

Zespół autorski – STUDIO FIKUS: Marian Fikus, Ilona Pakuła,Anna Fikus, Michał Fikus

Konstrukcja: Szymon Czyżak

Instalacje: Wierzowiecki Group

 

URBANISTYKA. Rozwiązanie oparte na modelu PFEI = przestrzenno-funkcjonalny element integrujący. Środkiem, zwornikiem układu jest centralna aleja, wyróżniona czterema rzędami drzew. Główny deptak, wspólna przestrzeń zespołu, może zostać wzbogacona pro- gramem usługowym, wg wersji WIB. Na nią skierowane są półotwarte wnętrza kwartałów zabudowy, ukształtowane w formie dziedzińców. Struktura urbanistyczna (struktura życia mieszkańców w mieście) oparta jest na czytelnej gradacji prze-strzeni:

1) przestrzeń publiczna dzielnicy (przystań Pestki, trasa zbiorcza Mieszka I, centra handlowe);

2) przestrzeń wspólna zespołu UWI (centralna aleja);

3) przestrzeń półprywatna (dziedzińce sześciu kwartałów);

4) przestrzeń prywatna (mieszkanie). Uciążliwość trasy zbiorczej zminimalizowano środkami ekostrukturalnymi. „Kopce akustyczne” parkingów dwupoziomowych, odpowiednio obsadzone krzewami i drzewami, tworzą barierę akustyczną oraz wieloplanową fasadę krajobrazową chroniącą środowisko mieszkaniowe. Wody opadowe będą magazynowane w zbiornikach powierzchniowych lub systemowych i wykorzystane do utrzymania zieleni.

ARCHITEKTURA. Zabudowa w układzie horyzontalnym, maksimum VI kondygnacji, optimum IV-V kondygnacji (na rysunku V k.) z elementami ekoarchitektury – kontynuacja założeń rozwoju zrównoważonego. Sześć zielonych fasad współkomponuje przestrzeń centralnej alei, dotlenia środowisko, wzbogaca fakturę tworzywa architektonicznego. Cofnięte górne kondygnacje tworzą platformy tarasów z bogatym udziałem zieleni. Mogą być otwarte, zadaszone lub w formie szklonych werand. Uatrakcyjniają górne kondygnacje, czyniąc z niechcianych poszukiwane. Dodatkowo korzystnie humanizują zabudowę – obniżając jej wysokość w odbiorach optycznych.